Drita e ekranit të telefonit i ndriçonte fytyrën Arbi-t në dhomën e tij në Tiranë, ndërsa mijëra kilometra më tutje, në mes të zhurmës së Londrës, Era po ndezte një kafe pas një dite të gjatë. Ashtu si çdo mbrëmje tjetër prej tre vitesh, telefoni i tij vibronte pikërisht në orën nëntë.
“O gazetar, a ke gjallëri apo të ka mposhtur puna sot?” — dëgjua zëri i Erës nga altoparlanti, i shoqëruar nga e qeshura e saj e caktuar që Arbi e njihte tashmë përmendësh.
“Gjallë jam, o lidhje direkte me diasporën!” — u përgjigj Arbi duke u shtrirë në divan. “Nëse nuk të tregoj se çfarë kaosit ndodhi sot në zyrë, nuk më zë gjumi.”
Dhe kështu niste rituali i tyre. Dy njerëz që nuk e kishin prekur kurrë dorën e njëri-tjetrit, që nuk kishin pirë kurrë një kafe sy më sy për shkak të distancës dhe jetëve intensive, por që dinin për njëri-tjetrin më shumë se kushdo tjetër mbi këtë tokë. Ajo e dinte ekzaktsisht sa sheqer i hidhte ai te kafja kur ishte i stresuar, ndërsa ai dinte me sekonda se sa i zgjaste Erës mëria me shefin e saj të burimeve njerëzore.
Për dy orë me rradhë, biseda e tyre hidhej nga njëra temë te tjetra si një pafundësi e harmonizuar perfekt. Diskutuan për projektet e reja të Arbitt, për batutat e panumërta të familjes së Erës në mbrëmjet e së dielës, për stilet e veshjeve që shihnin nëpër rrjete sociale, e deri te zgjedhja e atleteve më cool të stinës.
“Të lutem më thuaj që nuk e bleve atë xhaketën me ngjyrë neoni,” e ngacmoi Era.
“E kam marrë dhe dukem fiks si një yll pop-i i viteve ’90, ke për ta parë në videocall nesër!” ia kthye Arbi duke qeshur.
Nuk kishte asnjë tension romantik, asnjë ngurrim apo fjalë të peshuar dy herë. E tyre ishte ajo shoqëria e rrallë, e pastër dhe plotësisht e çliruar nga çdo ngarkesë — një aleancë absolute ku të dy kishin gjetur strehën e vet pa asnjë interes tjetër përveç vërtetësisë. Bisedat e tyre ishin përzierje e komedisë së përditshme me mbështetjen më të mirë vëllazërore.
Kur ora shkoi afër mesnatës, zhurmat e qyteteve të tyre filluan të fashiteshin.
“Eh, u bë vonë,” tha Era me një psherëtimë të lehtë relaksi. “Nesër kemi të dy ditë të ngarkuar.”
“E vërtetë. Shko pi atë çajin tënd të bimëve dhe gjumë të ëmbël,” i tha Arbi.
“Gjumë të ëmbël, shok. Më shkruaj nesër sapo të dalësh nga mbledhja!”
“Patjetër. Natën e mirë!”
Lidhja u shkëput. Të dy lanë telefonat mbi tavolinë me nga një buzëqeshje në fytyrë. Edhe pse të ndarë nga male e dete, ajo shoqëri e tyre virtuale ishte gjëja më reale, më cool dhe më e bukur e ditës.